Barthel-indeks
Beoordeling van Funksionele Kapasiteit in ADL
Resultaat
Sien die volledige interpretasie in die tabel hieronder
Interpretasie
Die Barthel-indeks is een van die mees gebruikte skale wêreldwyd vir die beoordeling van funksionele kapasiteit en onafhanklikheid in aktiwiteite van die daaglikse lewe (ADL). Ontwikkel deur Mahoney en Barthel in 1965, word die skaal breed toegepas in hospitale, rehabilitasie en langtermynverpleging, en word wyd gebruik deur dokters, verpleegsters, fisioterapeute en arbeidsterapeute om die funksionele vordering van pasiënte te monitor.
| Telling | Mate van Afhanklikheid | Kliniese Interpretasie |
|---|---|---|
| 0–20 | Totale afhanklikheid | Benodig hulp by alle ADL |
| 21–60 | Ernstige afhanklikheid | Benodig aansienlike hulp by die meeste ADL |
| 61–90 | Matige afhanklikheid | Benodig hulp by sommige ADL |
| 91–99 | Ligte afhanklikheid | Benodig minimale hulp |
| 100 | Selfstandig | Volledig selfstandig (beteken nie dat hulpmiddels nie gebruik word nie) |
Kliniese Toepassings
Die Barthel-indeks word breed gebruik om:
Funksionele vordering tydens rehabilitasie te monitor, individuele terapeutiese doele te stel, die effektiwiteit van terapeutiese intervensies te evalueer, te help met ontslagbeplanning, sorg- en ondersteuningsbehoeftes te bepaal, funksionele prognose te voorspel, en funksionele kapasiteit te dokumenteer vir multiprofessionele kommunikasie.
Belangrik: Die Barthel-indeks beoordeel wat die pasiënt DOEN (werklike prestasie), nie wat die pasiënt in staat IS om te doen nie (teoretiese kapasiteit). Die telling moet die werklik benodigde hulp weerspieël, nie wat aangebied word nie. Pasiënte wat weier om 'n aktiwiteit uit te voer, moet gescore word asof hulle totale hulp benodig. Beoordeling moet waar moontlik gebaseer wees op direkte observasie. Die gebruik van hulpmiddels (kierie, looprak, orteses) tel as selfstandig, solank die pasiënt dit sonder toesig of fisiese hulp gebruik.