Índice de Barthel
Avaliación da Capacidade Funcional en AVDs
Resultado
Vexa a interpretación completa no cadro abaixo
Interpretación
O Índice de Barthel é unha das escalas máis utilizadas mundialmente para avaliar a capacidade funcional e a independencia nas actividades da vida diaria (AVDs). Desenvolvido por Mahoney e Barthel en 1965, é amplamente aplicado en ámbitos hospitalarios, rehabilitación e coidados de longa duración, sendo utilizado por médicos, enfermeiros, fisioterapeutas e terapeutas ocupacionais no seguimento da evolución funcional dos pacientes.
| Puntuación | Grao de Dependencia | Interpretación Clínica |
|---|---|---|
| 0–20 | Dependencia total | Precisa asistencia en todas as AVDs |
| 21–60 | Dependencia severa | Precisa asistencia importante na maioría das AVDs |
| 61–90 | Dependencia moderada | Precisa asistencia nalgunhas AVDs |
| 91–99 | Dependencia leve | Precisa asistencia mínima |
| 100 | Independente | Totalmente independente (non significa que non use dispositivos) |
Aplicacións Clínicas
O Índice de Barthel é amplamente utilizado para:
Monitorizar a evolución funcional durante a rehabilitación, establecer metas terapéuticas individualizadas, avaliar a eficacia de intervencións terapéuticas, axudar na planificación da alta hospitalaria, determinar necesidades de coidados e asistencia, predicir o prognóstico funcional, e documentar a capacidade funcional para fins de comunicación multiprofesional.
Importante: O Índice de Barthel avalía o que o paciente FAI (desempeño real), e non o que é CAPAZ de facer (capacidade teórica). A puntuación debe reflectir a asistencia realmente necesaria, non a que se lle proporciona. Os pacientes que se neguen a realizar unha actividade deben puntuarse coma se precisasen asistencia total. A avaliación debe basearse na observación directa sempre que sexa posible. Considérase independente o uso de dispositivos técnicos (bastón, andador, ortoses), sempre que o paciente os utilice sen supervisión nin asistencia física.